c

   
   
 
 
Home
Cine sunt:
I am:
Ik ben:
.
Contact
.
Tips & trips
.
Facebook
.
Guestbook

Bedevaart Roemenië door Joseph Arnout


Eind september mocht ik deelnemen aan een geslaagde Montfortaanse bedevaart naar Roemenië, met geestelijke leiding van pater Frans Fabry, die ondermeer samen met confraters priesters op verschillende plaatsen voorging in de eucharistieviering.

De republiek Roemenië in Zuidoost Europa beslaat zo’n 7 x België. Het landschap is gevarieerd met naast vlakke, vaak vruchtbare gebieden de beboste Karpaten-bergketen die Transsylvaniê omsluit.
Als je de vele houten woningen bekijkt en mensen bezig ziet in landbouw en veeteelt – we zagen veel door de droogte onvolgroeide maïs, wagens door ossen of paarden getrokken en her en der kudden schapen – dan heb je de indruk dat de tijd er bleef stilstaan. Sinds 2007 behoort Roemenië dat, hoewel het over veel delfstoffen beschikt, eerder een arm land is, tot de Europese Unie. 2 op 5 Roemenen leeft onder de armoedegrens, vandaar de bedelpraktijk. Van 1947 tot de val van Ceaucescu in 1989 was Roemenië communistisch.

Nu volstaat het als Belg je identiteitskaart te tonen om binnen te mogen. Met 37 bedevaarders vlogen we dus naar de hoofdstad Boekarest, ook klein Parijs genoemd, waar een Nederlands sprekende gids ons opwachtte. Als Roemeense van Hongaarse afkomst woonde ze een tijd in Nederland. Hongaren in Roemenië? Niet ongewoon als je weet dat in het overwegend Roemeens sprekend en orthodox Roemenië ook meestal katholieke Hongaarssprekenden wonen als grootste minderheid. Daarnaast heb je de soms arme Roma’s met hun typische klederdracht, die een zigeunertaal spreken, en een kleine rest Saksische Duitssprekenden. we het patriarchaat van de Roemeense orthodoxe kerk en maakten we kennis met haar ‘hemelse liturgie’.Vergeleken met ons land is Roemenië erg religieus. Anders dan in onze kerken staan in orthodoxe kerken geen stoelen. Tijdens de lange diensten wandelt men in en uit. Iconen, bijvoorbeeld van Christus en Maria, worden er eerbiedig vereerd. De iconostase vormt de afscheiding van het priesterkoor met het altaar. Typisch zijn de fresco’s met heiligen of bijbelse taferelen. Wij, westerse christenen, mogen de hoofdzakelijk in Oost Europa gevestigde orthodoxe kerkgemeenschappen van onze geloofsbroeders en –zusters beschouwen als ‘de tweede long’ van Christus’ Kerk op ons werelddeel. In hartje Boekarest waar l/10 van de ruim 20 miljoen Roemenen woont, ontdekten we als een oase van rust en bezinning de oude kerk van het klooster Stavropoleos, een gebedshuis van monialen. In het ‘museum van het dorp’ maakten we als in een soort Bokrijk kennis met de levenswijze van weleer. Noordwaarts, richting Transsylvanië, bereikten we de aan de voet van de Karpaten gelegen middeleeuwse handelsstad Brasov (Kronstadt in het Duits) met haar Grieks-orthodoxe Sint-Nicolaaskerk en de evangelische, sinds de brand in 1689 zogenaamde ‘zwarte kerk’. In de buurt maakten we kennis met door Saksische immigranten versterkte kerken met ruimtes rondom waar elk gezin zijn oogst kon stapelen en waar men zich verborg in geval van nood. Reeds in de 12de eeuw immers werden Saksen van uit Noord-Duitsland door Hongaarse koningen gevraagd om in ruil voor grond de vijanden op afstand te houden. Doorheen de adembenemende bergengte van Bicaz kwamen we na een lange trip in het noordoostelijke Bukovina (= Beukenwoud) aan, in de provincie Suceava met haar prachtige van buiten en van binnen beschilderde kloosterkerken. Sommige daarvan dateren van eind 15de eeuw en werden gebouwd door de legendarische aanvoerder Stefaan de Grote, telkens hij de Turken met succes had verdreven. Uit een 50-tal kozen we de 3 mooiste kerken uit: de nonnenkloosters van Sucevitsa, Moldovitsa en Voronets. De op unieke wijze beschilderde muren waren voor ongeletterde landlieden als een evangelieboek, en dat waren ze ook voor ons, vooral door de deskundige uitleg van een begaafde en overtuigde kloosteroverste, in opzettelijk ‘Jean-Marie Pfaff-Duits’ dat we wonderwel verstonden. Terugkerend deden we de universiteitsstad Târgu Mures aan waar de monumentale orthodoxe kerk centraal staat naast de bescheiden door Hongaren bezochte katholieke kerk uit 1728 waar wij de zondagsmis hadden. De feodale stad Sighisoara begroette ons met een groep middeleeuwse stadwachters. Op hun vraag om ook iets voor hen te doen zongen wij ‘Lied van mijn land’. In de kerk op de top van de versterkte stad hieven we nog het ‘Salve Regina’ aan. Ook Sibiu (Hermannstadt ten tijde van het Habsburgse Oostenrijk-Hongarije van vóór WO I, de best verdedigde middeleeuwse stad ten Oosten van Wenen) ademt nog steeds Saksische charme. De eucharistie vierden we er in een sinds 1989 weer vrijheid genietende katholieke kerk. In de buurt wandelden we door het enorme Astra-openluchtmuseum. Afzakkend naar Boekarest voor de terugvlucht kwamen we in Sibiel met een bezoek aan het dorpsmuseum met een aantrekkelijke verzameling van op glas geschilderde iconen, pareltjes van volkskunst. Na een halte in het prachtig gerestaureerde mannenklooster van Cozia zat onze bedevaart er op: een unieke belevenis waarvan graag dit relaas!
Tijdens onze busrit door Boekarest bezochten

 

   
Powered by WebWijs